«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια...
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...
Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις...» Θανάσης Βέγγος......{Χ}
Τώρα στις διακοπές εκτίθεμαι στην τηλεόραση περισσότερο από ποτέ. Όχι ότι το επιδιώκω, απλά είμαι περισσότερες ώρες στο σπίτι και αν το χαζοκούτι είναι ανοιχτό ακούω διάφορα. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα τραγούδι σε ρυθμό cha-cha-cha με ελληνικό στοίχο. Δεν έλεγε και πολλά, κουλούρι, κουλούρι, έχω φρέσκα κουλούρια και στο οποίο ο Φώτης Σεργουλόπουλος ξεσπούσε σε ένα νευρόσπαστο κούνημα.Μου έκανε εντύπωση η ποιότητα της μουσικής και όχι τόσο ο στοίχος και τους βρήκα στο Ίντερνετ.
Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζω τους Les Chacachas
Το συγκρότημα είναι βέλγικο και ξεκίνησε το 1958 και είναι καλτ για τους λάτρεις της σόουλ-φάνκ Ιδρυτής του ο Gaston Bogaert, πρώην μέλος των Los Juano Boengs and The Continentals, η δε τραγουδίστρια κουβανέζικης καταγωγής, αμερικανή πολίτις ήταν η σύζυγος του Τίτο Πουέντε..
Είναι περισσότερο γνωστοί για το το τραγούδι τους Jungle Fever από το 1972, ένα τραγούδι disco το οποίο πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα και έγινε χρυσό και το οποίο ακούστηκε και στην ταινία Boogie Nights.
Ηχογράφησαν διάφορα τραγούδια στο ίδιον ίδιο latin ήχο από πολλές χώρες (από Βραζιλία μέχρι Ελλάδα). Επί χούντας ήρθε για κάποιες εμφανίσεις σε ξενοδοχεία (!) και έκανε ένα μικρό 45άρι με 4 τραγούδια (2 σε κάθε πλευρά), ηχογραφημένο το 1969. Τα τραγούδια είναι: Η Εικοσάρα, το Κουλούρι, Τα Παιδιά του Πειραιά, Εγώ και το γαϊδουράκι μου
Tότε ότι εκείνα τα χρόνια κάποιος καλλιτέχνης για να γίνει διεθνώς γνωστός έπρεπε να κάνει δίσκους στην γλώσσα της χώρας που ήθελε να «κατακτήσει». Υπάρχουν τραγούδια πολλών ξένων στα ελληνικά και το αντίθετο (όπως π.χ. της Μελίνας Μερκούρη στα τούρκικα, της Μούσχουρη στα αφρικάνικα(!), του... Πασχάλη στα γερμανικά). Το καλύτερο: Ο μεγάλος Gillespie ντυμένος... τσολιάς στο album του «Dizzy In Greece» (1956)
Στο youtube μπορείτε να βρείτε όλα τους τα τραγούδια και στο e-bay πολλά από τα 45άρια τους. Απολαύστε τους στο Los Ninos Del Pireo
Η αλήθεια είναι ότι το ηλεκτρονικό τσιγάρο έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία και γι αυτό επειδή ο Έλληνας έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι λιγότερο βλαβερό από το κανονικό όπως επίσης ότι να το καπνίζει όπου βρει επειδή ο καπνός του δεν είναι βλαβερός. Ακόμα και μαθήτριες μου δεν έχουν κανέναν πρόβλημα να καπνίζουν το ηλεκτρονικό φουγάρο γιατί "δεν είναι βλαβερό". Όπως και όλα τα τσαρλατανίστικα πράγματα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα όπως οι μηχανές οζονοθεραπείας δεν έχουν περάσει κανένα ουσιαστικό έλεγχο και διατίθενται στην ελληνική αγορά χωρίς κανένα έλεγχο από τις υπηρεσίας φαντάσματα του Υπουργείου Υγείας που εξαιτίας της οικονομικής κρίσης παραπαίουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ένα άρθρο στα Χανιώτικα Νέα σήμερα ενός διακεκριμένου πνευμονολόγου έρχεται να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Παρακαλώ διαβάστε το και σκεφτείτε σοβαρά τις συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία σας.
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο Δημοσιεύθηκε στις: 24-11-2011 Γράφει ο ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΡΚΑΤΟΣ*
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο έκανε την εμφάνισή του πριν από κάποια χρόνια και από πέρυσι εμφανίστηκε ξανά στην Ελλάδα, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Ως πνευμονολόγοι ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με ανθρώπους που το χρησιμοποιούν ή ανθρώπους που μας ρωτούν για τη χρησιμότητα και ασφάλειά του. Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε να δώσουμε όποια πληροφορία έχουμε, να τους προφυλάξουμε από ενδεχόμενους κινδύνους και να τους πληροφορήσουμε για τις δυνατότητες που έχουν σε σχέση με τη διακοπή του καπνίσματος.
Αλλά τι είναι το ηλεκτρονικό τσιγάρο; Είναι μια συσκευή που λειτουργεί με μπαταρία και περιέχει θάλαμο στον οποίο υπάρχει ένα φυσίγγιο με νικοτίνη σε υγρή μορφή, αρωματικές ουσίες και άλλα χημικά. Η συσκευή μετατρέπει τη νικοτίνη, η οποία είναι ιδιαίτερα εθιστική και άλλες χημικές ουσίες, σε ατμό τον οποίο εισπνέει ο χρήστης της. Οι χρήστες το καπνίζουν χωρίς να το ανάβουν, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλούς στο να το χρησιμοποιούν για να αποφεύγουν την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.
Τα προϊόντα αυτά διατίθενται στο εμπόριο και πωλούνται ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους. Το εμπορικό κέρδος που αφήνουν είναι τόσο μεγάλο ώστε να μπορεί να βρει κανείς το προϊόν σε mini market, περίπτερα, ακόμη και σε βενζινάδικα! Στη συσκευασία τους δεν περιέχουν προειδοποιήσεις για την υγεία, όπως συμβαίνει με τα εγκεκριμένα προϊόντα υποκατάστασης νικοτίνης ή τα συνηθισμένα τσιγάρα. Διατίθενται και σε διάφορες γεύσεις, όπως σοκολάτα και μέντα, που μπορεί να προσελκύσουν τους νέους.
Οι ειδικοί σε θέματα Δημοσίας Υγείας, συμπεριλαμβανομένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), των Κέντρων Ελέγχου και Προλήψεως των Ασθενειών (CDC) και της Αμερικανικής Εταιρείας Καρκίνου (ACS) προειδοποιούν να μην γίνεται χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων, σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως επιστημονική απόδειξη που να επιβεβαιώνει ότι είναι ασφαλή ούτε συνιστούν μια αποτελεσματική συσκευή για το κόψιμο του καπνίσματος. Προειδοποιούν ακόμα πως αυτά τα προϊόντα μπορεί αντίθετα να ενθαρρύνουν το κάπνισμα, να αυξάνουν τον εθισμό στη νικοτίνη, ειδικά των νεαρών ανθρώπων και τελικά να οδηγούν τους χρήστες τους στα συμβατικά τσιγάρα. Ηδη Αυστραλία, Καναδάς, Βραζιλία, Παναμάς, Τουρκία, Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη έχουν απαγορεύσει την εισαγωγή και χρήση τέτοιων προϊόντων.
Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα διαφημίζονται ως ένας τρόπος μείωσης των βλαβερών προϊόντων καπνού που εισπνέονται από έναν καπνιστή. Ομως αν δει κανείς σε βάθος χρόνου θα διαπιστώσει ότι απλά αποτελούν έναν ύπουλο τρόπο να αγκιστρώνονται οι άνθρωποι στην εξάρτηση της νικοτίνης. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι άνθρωποι μετακινούνται από τα κανονικά τσιγάρα στα ηλεκτρονικά ή σε άλλα προϊόντα χωρίς καπνό. Στην ουσία συνήθως αυξάνει η ολική έκθεση στη νικοτίνη και δεν μειώνεται το κάπνισμα.
Οι κατασκευαστές ηλεκτρονικών τσιγάρων διατείνονται ότι παράγουν ένα απόλυτα ασφαλές προϊόν. Είναι όμως έτσι; Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Οργανισμός Φαρμάκου (FDA) υπέβαλε σε προκαταρκτική ανάλυση μερικά δείγματα ηλεκτρονικών τσιγάρων από δύο κορυφαίες μάρκες. Αυτά τα δείγματα περιείχαν 18 φυσίγγια με νικοτίνη διαφόρων γεύσεων και φυσίγγια χωρίς νικοτίνη. Οι αναλύσεις έδειξαν ότι κάποια προϊόντα περιείχαν ανιχνεύσιμα επίπεδα γνωστών καρκινογόνων ουσιών και τοξικών χημικών. Επίσης ο FDA υπογραμμίζει ότι οι έλεγχοι ποιότητας κατά την κατασκευή αυτών των προϊόντων δεν ήταν πάντα ικανοποιητικοί και σε μερικά έλειπαν τελείως.
Ειδικότερα, οι αναλύσεις από τα φυσίγγια των δύο ανωτέρω εταιρειών έδειξαν τα ακόλουθα:
Σε ένα φυσίγγιο βρέθηκε διαιθυλενογλυκόλη περίπου 1%. Η διαιθυλενογλυκόλη αποτελεί ένα συστατικό που χρησιμοποιείται ως αντιψυκτικό και είναι τοξική στους ανθρώπους.
Στα μισά από τα δείγματα που μελετήθηκαν βρέθηκαν νιτροζαμίνες, ουσίες που είναι καρκινογόνες.
Στην πλειονότητα των δειγμάτων ανακαλύφθηκαν διάφορες προσμίξεις, επικίνδυνες για τους ανθρώπους, όπως: αναβασίνη, μυοσμίνη και β-νικοτυρίνη.
Τα φυσίγγια των ηλεκτρονικών τσιγάρων που διαφημίζονταν ως μη περιέχοντα νικοτίνη, είχαν χαμηλά επίπεδα νικοτίνης, εκτός από ένα.
Αναλύθηκαν τρία διαφορετικά φυσίγγια ηλεκτρονικών τσιγάρων με την ίδια αναγραφόμενη περιεκτικότητα και βρέθηκε ότι απέδιδαν εξαιρετικά διαφορετικές ποσότητες νικοτίνης ανά εισπνοή: από 26,8 έως 43,2 μg/100ml.
Ενα φυσίγγιο υψηλής περιεκτικότητας σε νικοτίνη απέδιδε διπλάσια νικοτίνη στους χρήστες όταν εισέπνεαν τον καπνό του ηλεκτρονικού τσιγάρου από ότι η νικοτίνη που εισπνέουν από προϊόντα υποκατάστασης νικοτίνης που υπάρχουν στην αγορά και κυκλοφορούν ως βοηθήματα διακοπής καπνίσματος.
Επειδή δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί οι κλινικές μελέτες για την ασφάλεια και αποτελεσματικότητα αυτών των προϊόντων από τους διεθνείς οργανισμούς υγείας, οι καταναλωτές προς το παρόν δεν έχουν κανέναν τρόπο να γνωρίζουν:
Αν τα ηλεκτρονικά τσιγάρα είναι ασφαλή για την προβλεπόμενη χρήση τους.
Τι είδους ή τι περιεκτικότητες από δυνητικά επικίνδυνες για την υγεία χημικές ουσίες βρίσκονται σε αυτά τα προϊόντα.
Πόση νικοτίνη εισπνέουν όταν χρησιμοποιούν αυτά τα προϊόντα.
Εν τέλει, το να δημιουργείς ένα προϊόν που βοηθά τον κόσμο να συνεχίσει να καπνίζει είναι τουλάχιστον κυνικό. Η διακοπή του καπνίσματος είναι ο μονόδρομος. Ας πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια για τη διακοπή του καπνίσματος. Το κάπνισμα αποτελεί νόσο, άρα ο καπνιστής χρειάζεται τη βοήθεια του ειδικού για την απεξάρτησή του. Και ο ειδικός είναι ο πνευμονολόγος του, ο μόνος επιστήμονας που μπορεί πραγματικά να τον βοηθήσει σε αυτή του την απόφαση. Σε όλη την Κρήτη υπάρχουν ιατρεία διακοπής καπνίσματος, σε Νοσοκομεία και στα ιδιωτικά ιατρεία των πνευμονολόγων. Εκεί ο καπνιστής θα βρει όλη τη βοήθεια που χρειάζεται από κάποιον εξειδικευμένο για τη διακοπή του καπνίσματος. Γιατί ποιος πραγματικά πιστεύει ότι θα βοηθηθεί ουσιαστικά από το mini market της γειτονιάς ή το βενζινάδικο, απ’ όπου θα αγοράσει το ηλεκτρονικό τσιγάρο;
Εμείς, οι ελεύθεροι επαγγελματίες πνευμονολόγοι της Κρήτης δίνουμε ιδιαίτερο βάρος στη διακοπή του καπνίσματος. Αναζητήστε το ειδικό φυλλάδιο που έχουμε ετοιμάσει για εσάς που καπνίζετε. Θα το βρείτε σε όλα τα ιατρεία μας και άλλα σημεία όπως φαρμακεία κ.λπ. Επίσης πληροφορηθείτε από το site μας που μπορείτε να βρείτε βοήθεια. Είναι καιρός να μιλήσουμε ανοιχτά για το πρόβλημα και να βρούμε μαζί τη λύση που θα σας λυτρώσει.
*πνευμονολόγος - πρόεδρος της Ενωσης
Ελευθεροεπαγγελματιών Πνευμονολόγων Κρήτης
www.pneumon-crete.gr
Υπήρχαν εποχές που τραβούσαμε φωτογραφίες, 12, 24 ή 36 το πολύ, παίρναμε το καρουλάκι, το πηγαίναμε στο φωτογραφείο, μας έδιναν ένα χαρτάκι παραλαβής και συνήθως επιστρέφαμε μία εβδομάδα αργότερα με το χαρτάκι για να παραλάβουμε τον πολυπόθητο φάκελο με τις φωτογραφίες μας. Είχαμε ένα άγχος αν είχαν βγει καλά, αν είχε καεί το φιλμ, αν ήταν υπερφωτισμένες, κουνημένες, ανεστίαστες, αν τελικά είχαμε πιάσει την στιγμή που θέλαμε ή αν τελικά είχαμε πετάξει 1200 δραχμές σε άχρηστες πόζες. Βγάζαμε με βιασύνη το πακετάκι από το φάκελο για την πρώτη ματιά. στο σπίτι με επιμέλεια τις κοιτούσαμε ξανά και ξανά, άλλες τυπωμένες σε ματ χαρτί, οι περισσότερες σε γυαλιστερό έτσι για να είναι τα χρώματα πιο έντονα και τις τοποθετούσαμε σε άλμπουμ, σε εκείνα τα μικρά που μας έδιναν τα φωτογραφεία ή στα μεγάλα οικογενειακά που έπαιρναν πολλές, με την προστατευτική ζελατίνα για να μην ξεθωριάσουν τα χρώματα. Και φιλούσαμε τα άλμπουμ σε περίοπτη θέση και τα βγάζαμε όταν είχαμε επισκέπτες να τους δείξουμε τις διακοπές στην Ρόδο, ή οικογενειακές φωτογραφίες στο χωριό, ή την πεντατήμερη στην Κρήτη. Και άμα θέλαμε αντίγραφο φωτογραφίες ψάχναμε τα αρνητικά ένα-ένα στο φως να δούμε ποιο είναι ποιο γιατί αν δεν τα είχαμε η κάθε φωτογραφία κόστιζε πολύ για να την ξανατυπώσουμε από την αρχική.
Ήμασταν περήφανοι με τις φωτογραφίες μας. Ήταν οι αναμνήσεις μας. Οι μνήμες των ανθρώπων μας. Ο παππούς και η γιαγιά στο μπαλκόνι στην Φιλαδέλφεια. Ο νονός μου αγκαλιά με τον πατέρα μου στο σπίτι τα Χριστούγεννα. Η αδερφή μου πάνω στο καινούριο της ποδηλατάκι. Εγώ, μωρό ακόμα τυλιγμένος με ένα κουβερτάκι πάνω στο μεγάλο κρεβάτι των γωνιών μου.
Τώρα στην ψηφιακή εποχή και στην ευκολία της αυτοματοποίησης τίποτα από τα παραπάνω δεν ζούμε. Ούτε το άγχος, ούτε την χαρά ούτε την ανάμνηση. Τραβάμε εκατοντάδες φωτογραφίες τις οποίες τις βλέπουμε στις μικρές οθονούλες, σαν σύγχρονες Πόλαροϊντ της εποχής, θυμάστε, εκείνες που εμφανίζονταν αμέσως μόλις πατούσες το κουμπί σε ειδικό χαρτί που έβγαινε κάτω από την μηχανή, και αφού βλέπουμε την φωτογραφία, την ξεχνάμε και πάμε για την επόμενη. Μόλις γεμίσει η μνήμη της μηχανής τις αδειάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, σβήνουμε την μνήμη, και τις αναμνήσεις μας, και την γεμίζουμε με καινούριες και ούτο καθ εξής. Φτάνουμε να έχουμε εκατοντάδες και χιλιάδες φωτογραφίες στον υπολογιστή μας και επειδή οι περισσότερες που τραβάμε είναι ανούσιες, και βιαστικές και χωρίς λόγο βαριόμαστε να τις δούμε, και τις ξεχνάνε καταδικασμένες να ζούνε σε ψηφιακή μορφή, σε 0 και 1 μέχρι να μας χαλάσει ο υπολογιστής, να καεί ο σκληρός δίσκος, να τις σβήσουμε κατά λάθος ή επίτηδες και να καταδικάσουμε όμορφες στιγμές της ζωής μας να χαθούν για πάντα στην λήθη.
Και συνεχίζουν τα φλας να αναβοσβήνουν, ανούσια, και να παγώνουν μικρές καθημερινές στιγμές προσφέροντας μόνο μία βραχεία χαρά που κρατά τόσο όσο η εμφάνιση της φωτογραφίας στην μικρή οθόνη της μηχανής και που δεν θα περάσει σχεδόν ποτέ στην μνήμη μας, σαν τα διαφημιστικά μηνύματα στην τηλεόραση, μια ανούσια παρέλαση εικόνας που γίνεται ένα με την μουντή άχρωμη καθημερινότητα μας.
Η Κούβα αρχίζει να γίνεται ένα άπιαστο όνειρο πλέον. Πριν μερικά χρόνια ήταν πιο εύκολο να πάω παρά να το λέω, τώρα ούτε να το σκέφτομαι δεν μπορώ. Το έχω πει πολλές φορές. Ας μπορέσω να πάω έστω και μία φορά και ας μην ξαναπάω ούτε στην Γεωργιούπολη για μπάνιο. Από την άλλη ήδη έχουν αρχίσει να καταφτάνουν τα νέα της απελευθέρωσης της αγοράς και ότι η Κούβα μέσα στα επόμενα 20 χρόνια θα αρχίσει να χάνει το χρώμα της, τον ρυθμό της και την ψυχή της και θα γίνει άλλο ένα παραθεριστικό κέντρο για τα αμερικανάκια που εκφυλίζουν ότι βρουν μπροστά τους, σαν τους ιούς ένα πράγμα. Κόστος 3.000-4.000€ για μία εβδομάδα για δύο άτομα.
2. Να περπατήσω στα μονοπάτια που οδηγούν στο Μάτσου Πίτσου
ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι και κάθε φορά που βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση για τους Ίνκα και το μονοπάτι που οδηγεί στην παραθεριστική (όπως λένε οι επιστήμονες) πόλη του Μάτσου Πίτσου. Είναι ένα από τα ταξίδια που το αναζητά η ψυχή μου, όπως ο μωαμεθανός θέλει να βρεθεί έστω και μία φορά στην Μέκκα.
3. Μπάντζι Τζάμπινκ από την Αράδαινα
γιατί πολύ απλά χέζομαι πάνω μου μόνο που σκέφτομαι το ύψος. Μία Κυριακή πήγαμε εκδρομή μέχρι το πανέμορφο φαράγγι και διασχίσαμε πεζοί την γέφυρα. Κάποια στιγμή κοιτάζω κάτω ανάμεσα σε δύο σανίδες της γέφυρας και απλά κοκάλωσα. Η Τζέιν και η Κάρρυ ήρθαν και με μάζεψαν αγκαζέ ενώ με έλουζε κρύος ιδρώτας. Λένε ότι αν θες να ξεπεράσεις ένα φόβο σου πρέπει να τον αντιμετωπίσεις αλλά δεν είμαι σίγουρος για δύο πράγματα. Πρώτον, αν θα το αντέξει η καρδιά μου και δεύτερον, αν με καλύπτει το συμβόλαιο ζωής μου.
4. Να ακούσω την Toccata und fuge σε Ρε ελάσσονα στην Όπερα του Σίδνεϊ
Η όπερα του Σίδνεϊ (Sydney Opera House) βρίσκεται στο Σίδνεϋ, στη Νότια Νέα Ουαλία της Αυστραλίας. Είναι ένα από τα πιο διάσημα κτήρια του 20ού αιώνα, και ένας από τους διασημότερους τόπους άσκησης τεχνών στον κόσμο. Τοποθετημένο στο σημείο Bennelong στο λιμάνι του Σίδνεϊ και κοντά στην εξίσου διάσημη γέφυρα του Σίδνεϊ, το κτήριο και τα περίχωρα του διαμορφώνουν μια εικονική αυστραλιανή εικόνα. <-- από την Βικιπαίδεια. Η Toccata του Μπαχ είναι ένα συγκλονιστικό έργο, το πρώτο μου κλασσικό άκουσμα και το ερέθισμα να ανακαλύψω τον κόσμο της κλασσικής αλλά και της σύγχρονης συμφωνικής μουσικής. Η όπερα του Σίδνεϊ περιέχει το μεγαλύτερο μηχανικό όργανο στον κόσμο με πάνω από 10.000 σωλήνες κάνοντας την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου μοναδικό.
5. Να οδηγήσω μία Ferrari 458 Italia
ε! οκ, είναι το γουετ ντριμ των περισσοτέρων αντρών. Το να κρατάς το τιμόνι ενός οχήματος με κινητήρα 4,5L και με 562 άλογα να μουγκρίζουν κάθε φορά που πατάς το γκάζι που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε να σε στείλει στο διάστημα δεν είναι δα και κάτι που μπορείς να κάνεις κάθε μέρα. Πιστέψτε με. Βάλε την ομορφότερη γυναίκα του πλανήτη δίπλα σε μία Ferrari και ο άντρας δεν θα διστάσει ούτε για δευτερόλεπτο. Θα την πετάξει στο κάθισμα του συνοδηγού και δεν θα τον ξαναδείς ποτέ.
6. Να τζαμάρω με την Suzanne Vega
όταν μιλάω για γυναίκα μουσικό και τραγουδίστρια είναι η πρώτη και τελευταία μου σκέψη. Η Καλιφορνέζα φολκ/ποπ τραγουδίστρια ταρακούνησε τον εφηβικό μου κόσμο όταν βρέθηκα εντελώς τυχαία και μετά από αφόρητη πίεση από τον τότε κολλητό μου στην πρώτη εκ των δύο συναυλιών που έχει δώσει στην Ελλάδα. Η μουσική και οι στοίχοι της ήταν σε πλήρη αρμονία με τον εσωτερικό μου κόσμο, κάτι που το κάνει και 25 χρόνια αργότερα. Γεγονός: Είμαι ίσως ο μοναδικός Towie στην Ελλάδα (στο πολύ κλειστό κύκλο των φαν). Επίσης έχω ονειρευθεί ότι τρώγαμε γαμήλια τούρτα μαζί... χμμ δεν της το έχω πει για να μην με περάσει για ψυχάκια.
7. Να δω την Λάρισα να κερδίζει ΞΑΝΑ πρωτάθλημα
Αυτή η ομάδα σου δίνει περισσότερες λύπες και νεύρα παρά χαρές, αλλά έτσι είναι η ζωή. Οι οπαδοί της δεν έρχονται τη δευτέρα στην δουλειά χαμογελαστοί όπως αυτοί του Ολυμπιακού. συνήθως είναι κατσούφηδες και δεν μιλιούνται. αν βρεθείς στην Λάρισα Δευτέρα πρωί και την Κυριακή που πέρασε η ομάδα έχασε τον αγώνα είναι σαν να έχει πέσει πένθος στην πόλη η οποία κυριολεκτικά ζει το ελληνικό πρωτάθλημα όσες λίγες σε αυτή την χώρα. Το ίδιο είμαι κι εγώ. Από την Κυριακή το βράδυ χαλάει η διάθεση μου, και σαν να μην μου φτάνει αυτό έχω και τους μαθητές μου να μου την λένε. Και για όσους δεν το ξέρουν η ΑΕΛ είναι η μοναδική επαρχιακή ομάδα που έχει κερδίσει το ελληνικό πρωτάθλημα στην Ελλάδα το 1988
8. Να πιλοτάρω ένα μαχητικό αεροσκάφος
Ο πατέρας μου έγινε πιλότος επειδή όταν ήταν μικρός βρήκε τυχαία μία φωτογραφία του παππού μου πάνω σε ένα Σπιτφάιερ κατά την διάρκεια του πολέμου. Εγώ ήθελα να γίνω πιλότος γιατί απλά γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα σε στρατιωτικά αεροδρόμια, ήμουνα κάθε μέρα στα κέντρα επιχειρήσεων, στους πύργους ελέγχου, στα τολλ, έκανα τα πρώτα μου μαθήματα οδήγησης στους βοηθητικούς διαδρόμους προσγείωσης, ήξερα στα 5 μου αεροπορική ορολογία, μανούβρες διαφυγής, τεχνικές βομβαρδισμού και διαδικασίες εγκατάλειψης. Παρόλα αυτά να τσακώνομαι με τον πατέρα μου καθημερινά ότι δεν ήθελε να γίνω πιλότος, μέχρι που η κληρονομική μυωπία από την μητέρα μου μου σκότωσε τα όνειρα και έλυσε το πρόβλημα για τον πατέρα μου μία και καλή. Εγώ; Συμβιβάζομαι με εξομοιωτές πτήσης στο κομπιούτερ.
9. Να κερδίσω επιτέλους το μπουρδέλο το λαχείο
Ο πατέρας μου έλεγε να κρατάω ένα παράθυρο ανοιχτό στην τύχη, αλλά αυτή ποτέ δεν ήθελε να μπει μέσα. Τι λαχεία, τι λοττο, τζοκερ, πρότο, προπο, Αυτή η βλακεία 2 στους 3 κερδίζουν; Γιατί εγώ πρέπει να είμαι πάντα αυτός που δεν κερδίζει; Δεν μιλάω για 1 και 2 ευρώ. Έχω δώσει τόσα που μόνο κέρδος δεν μπρορούν να θεωρηθούν τέτοια ποσά. Ακόμα παίζω που και που, η οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει προϋπολογισμό για τζόγο. Δεν θα πρέπει να μου κάτσει κι εμένα; Το βλέπω πιο πιθανόν να μου κάτσει η Shakira παρά το καταραμένο ελληνικό λαϊκό λαχείο!
10. Να βρω το κέντρο μου
Η Γη είναι ένα τεράστιο διαστημόπλοιο το οποίο ταξιδεύει γύρω από το μητρικό άστρο με ταχύτητα περίπου 30χμ/δευτερόλεπτο το οποίο περιστρέφεται γύρω από το κέντρο του γαλαξία με ταχύτητα 220 χμ/δευτερόλεπτο, ο οποίος γαλαξίας ταξιδεύει στο σύμπαν με ταχύτητα περίπου 600χμ/δευτερόλεπτο. Είμαστε όλοι ταξιδιώτες λοιπόν, αναγκαστικά, θέλοντας και μη. Γινόμαστε ταξιδιώτες για να γνωρίσουμε τον κόσμο, για να επιτελέσουμε ένα έργο. Το πιο δύσκολο ταξίδι είναι αυτό του εσωτερικού κόσμου. Χρόνια τώρα αναζητώ το κέντρο ισορροπίας μου, αυτό που ο δάσκαλος του τάι-τσι ονομάζει τατιέν. Είτε μέσω του διαλογισμού, είτε μέσω του τάι-τσι απλά το θεωρώ ίσως το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου. Γιατί; Μάλλον επειδή δεν μου δίνω τον χρόνο, την συγκέντρωση, την θέληση, την πειθαρχία και την πραγματική επιθυμία για να το βρω. Καταπιάνομαι με δεκάδες άλλα πράγματα και αφήνω τον εαυτό μου τελευταίο, βάζω όλους και όλα πάνω από εμένα και στο τέλος δεν ξέρω με τι θα μείνω. Θα μου αναγνωρίσει ποτέ κάποιος αυτή την προσπάθεια που κάνω για τους άλλους; δεν ξέρω και στην πραγματικότητα δεν με απασχολεί. Η αναζήτηση όμως της προσωπικής μου ισορροπίας είναι κάτι που το αναζητάω κάθε μέρα και περισσότερο. Όμως για να αλλάξει αυτή η κατάσταση θα πρέπει να αλλάξω ριζικά εγώ. Δύσκολο, όχι ακατόρθωτο αλλά πολύ δύσκολο. Γνωρίζω ότι αν δεν κάνω κάτι γι αυτό σύντομα το ταξίδι της αναζήτησης θα γίνει ακόμα πιο ανέφικτο.
Είμαι περήφανος που στον παραπάνω 10λογο, τώρα που τον ξαναδιαβάζω πριν τον δημοσιεύσω, δεν έχω βάλει την απόκτηση ούτε ενός υλικού αγαθού. Να χορέψω, να περπατήσω, να πηδήξω, να ακούσω, να οδηγήσω, να τζαμάρω, να δω, να πετάξω, να κερδίσω, να βρω. Αναζήτηση εμπειριών που ίσως να μην γευθώ ποτέ όσο ζω, που όμως μπορώ να σκέφτομαι για να με ηρεμώ και να με παίρνει ευκολότερα ο ύπνος τα βράδια, που μπορώ να ονειρεύομαι και, που ποτέ δεν ξέρει κανείς, ίσως κάποτε πραγματοποιήσω. Και, αν υπάρχουν 10 πράγματα που μάλλον δεν θα κάνω ποτέ, υπάρχουν εκατοντάδες άλλα που έχω κάνει και πράγματα που κάνω και με γεμίζουν κάθε μέρα.
14 μήνες, 42 χώρες και χιλιάδες άνθρωποι που χόρεψαν με τον Ματ. Ένα εκπληκτικό βίντεο, μέ ένα πανέμορφο τραγούδι από τον Garry Schyman (βρείτε τον στο Myspace).
Αν σας παίρνει η ταχύτητα σας πατήστε στην επιλογή "watch in high quality". (κάντε κλικ εδώ για νa πάτε κατευθείαν στην σελίδα του youtube)
Praan
Bhulbona ar shohojete Shei praan e mon uthbe mete Mrittu majhe dhaka ache je ontohin praan
Bojre tomar baje bashi She ki shohoj gaan Shei shurete jagbo ami (Repeat 3X)
Bojre tomar baje bashi She ki shohoj gaan Shei shurete jagbo ami (Repeat 3X)
Στα Αγγλικά:
"Stream of Life"
The same stream of life that runs through my veins night and day runs through the world and dances in rhythmic measures.
It is the same life that shoots in joy through the dust of the earth in numberless blades of grass and breaks into tumultuous waves of leaves and flowers.
It is the same life that is rocked in the ocean-cradle of birth and of death, in ebb and in flow.
I feel my limbs are made glorious by the touch of this world of life. And my pride is from the life-throb of ages dancing in my blood this moment.
γεννηθείς στις 22 Νοεμβρίου του 1981, είναι από την Νότια Κορέα, μοντέλο και ηθοποιός. Ξεκίνησε ένα πτυχίο, το παράτησε για το μόντελινκ και έχει κάνει πάρα μα πάρα πολλά εξώφυλλα.
Ναι, ναι το νησί έχει την τιμή να υποδέχεται την Σάσα! Και ας μην είχα αστροπαρατήρηση απόψε στην Ταύρη με τα παιδιά του Ορειβατικού Συλλόγου και θα σας έλεγα εγώ. Πρώτο τραπέζι πίστα θα είχα! Αχ αχ, Σάσα τι μας κάνεις!
Έψαχνα να βρω κάτι στο youtube για μια παρουσίαση και έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχο κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής και animation. Ο Ηλίας έχει κάνει πολύ όμορφα πράγματα τα οποία μπορείτε να δείτε στην προσωπική του ιστοσελίδα
Έχω την τιμή να σας παρουσιάσω την ταινία μικρού μήκους "Ασφαλώς Κυκλοφορώ" με αφορμή το μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής του 4ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων το οποίο υιοθέτησαν το πρόγραμμα "Ποδηλατώ με Ασφάλεια".
Παραγωγή: Real Life Documentaries Οργάνωση Παραγωγής: Ίνη Γεογλου Σκηνοθεσία: Ευάγγελος Καλαϊτζής Παίζουν: Μαθητές της 2ας Δημοτικού
Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω την κυκλοφορία του νέου βιβλίου τπυ φίλου μου Ιωσήφ Αλυγιζάκη "κάτι πολύ προσωπικό". Το πήρα στα χέρια μου σήμερα και ελπίζω να καταφέρω να το διαβάσω μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Από το οπισθόφυλλο:
Πόσο αντέχει κάποιος να στέρξει ενδόμυχα τα ισχυρότερα πιστεύω του, όσο κι αν οι άλλοι θέλουν να τον αλλάξουν σύμφωνα με τα δικά τους;
Ένας τρόπος, η άρνηση να βιώσει μια επιβαλλόμενη ζωή αντιπαραθέτοντας κομμάτια από τη δική του, έστω κι αν κάποια είναι φανταστικά, για να επιβιώσει.
Αναπτύσσει κι άλλες αρσενικές παρουσίες για ν’ αντιμετωπίσει τους λευκοφορεμένους θεράποντες, οι οποίοι θα εποπτεύουν έως ότου παρ’ ελπίδα εμφανιστεί αυτός που ψάχνει μια ζωή. Όμως, μήπως είναι κι εκείνος ένα αποκύημα ή είναι όντως αληθινός;
Πόσο ειλικρινής μπορείς να αντικατοπτρίζεσαι κάθε στιγμή που κοιτάς στον καθρέφτη του ταλανισμένου εαυτού σου;
«Γίνεσαι ελεύθερος μόνο όταν ζεις και πεθαίνεις γι' αυτό που ονειρεύεσαι… Το κλάμμα έγινε η άλλη όψη του γέλιου, οι απελευθερωτές μακρόδεσμων συναισθημάτων. Πιο βαθιά από την επιφάνεια του ψέμματος συνάντησα τις αλήθειες να κατοικούν εκεί που τις καταλαβαίνουν. Ήμουν το φως που άκουσε. Οι ηλιακτίδες που είδε… Το φως του.»
Το μυθιστόρημα αυτό είναι το δεύτερο μέρος της διλογίας: «ΤΡΕΙΣ ΛΕΥΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ», «…και κάτι πολύ προσωπικό».
Ναι όλοι τους έχουμε δει να οδηγούν και να μιλάνε στο κινητό, να ψάχνουν για cds να μακιγιάρονται, να στέλνουν μηνύματα, να τρώνε, να διαβάζουν ένα περιοδικό, ένα χάρτη, ή ως πεζοί να μιλάνε στο κινητό και να περνούν τον δρόμο χωρίς να κοιτάζουν.
Αυτό το βιντεάκι θα πρέπει να παίζει στα ΚΕ.ΘΕ.ΥΟ όλης της χώρας γιατι με τα μυαλά που κουβαλάμε μερικοί... και καλά εμείς είμαστε μαλάκες, οι υπόλοιποι όμως τι φταίνε;
Κάνω υποτιτλισμούς διάφορα βίντεο ιδίως για την Greenpeace. Οι περισσότερες παίζουν στον ΣΚΑΙ και σπανιότερα έχω δει στο Mega. Πολλοί από αυτούς είναι δικοί μου και είναι ουσιαστικά η δική μου συμμετοχή ως εθελοντής της Greenpeace.
Αυτό είναι το πιο πρόσφατο βίντεο που υπάρχει στο youtube
Οι Mattafix είναι ντουέτο από την Βρετανία αποτελούμενο από τους Marlon Roudette και Preetesh Hirji.
Το Living Darfur είναι από το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο Rhythm and Hymns στο οποίο συμμετέχει και ο Matt Damon. Η επίσημη κυκλοφορία του στην Ευρώπη είναι στις 23 Νοεμβρίου.
Living Darfur - Mattafix
See the nation through the people's eyes, See tears that flow like rivers from the skies. Where it seems there are only borderlines Where others turn and sigh, You shall rise x2
There's disaster in your past Boundaries in your path What do you desire will lift you higher? You don't have to be extraordinary, just forgiving. And those who never heard your cries, You shall rise x2 And look toward the skies. Where others fail, you prevail in time. You shall rise.
(You may never know, If you lay low, lay low) x4 You shall rise x3
Sooner or later we must try... Living (You may never know, If you lay low, lay low) x4
See the nation through the people's eyes, See tears that flow like rivers from the skies. Where it seems there are only borderlines Where others turn and sigh, You shall rise x4
Ο φίλος μου ο Νίκος ζει στον Καναδά. Ζει και στην Ελλάδα περιστασιακά αλλά μάλλον για διακοπές έρχεται μόνο. Δεν ξέρω αν τον έχει κερδίσει ο Καναδάς και έχει βάλει τις σπουδές ως δικαιολογία για να μείνει για πάντα εκεί. Πάντως ενώ θα ήθελα να είναι εδώ τις γιορτές για να περάσουμε παρέα εκείνος επιλέγει τις πολικές θερμοκρασίες του Μόντρεαλ.
Είναι πολυτάλαντος, εκπληκτικά δραστήριος, αθλητικός, παίζει καλή κιθάρα τραγουδάει ωραία και τραβάει εκπληκτικές φωτογραφίες όπως αυτή παρακάτω. Δεν είναι απλά μια πολύ όμορφη φωτογραφία αλλά επιλέγει από το Reuters ως μια από τις φωτογραφίες της εβδομάδας στο σάιτ του
Το ερώτημα ήταν σαφές και απλό: «Εσείς για ποιο λόγο κάνετε σεξ;» Οι απαντήσεις έφτασαν τις... 237! Και παρότι η αγάπη και η έλξη ήταν το «κλειδί» για πολλούς, αρκετοί ήταν εκείνοι που απάντησαν ότι ήθελαν να χαλαρώσουν, να εκδικηθούν, να τους φύγει ο πονοκέφαλος, να βρεθούν πιο κοντά στο Θεό ή απλά να ζεσταθούν.
Όπως αναφέρεται στα Νέα της Δευτέρας, το ερώτημα έθεσαν ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στη μεγαλύτερη έρευνα αυτού του είδους: Συμμετείχαν 2.000 άνδες και γυναίκες ηλικίας από 17 έως 52 ετών.
Οι απαντήσεις, όπως δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Αrchives of Sexual Βehavior», δείχνουν ότι οι άνδρες τείνουν περισσότερο να πέφτουν στο κρεβάτι για σωματικούς, οργανικούς και πρακτικούς λόγους ενώ οι γυναίκες καθοδηγούνται περισσότερο από το συναίσθημα.
Είναι με άλλα λόγια πιο σύνηθες για μια γυναίκα να απαντήσει «γιατί συνειδητοποίησα πως ήμουν ερωτευμένη», όπως είναι πιο σύνηθες για έναν άνδρα να απαντήσει «γιατί ήθελα να αυξήσω τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων μου».
Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, τα κίνητρα για σεξ δεν διαφέρουν πολύ από τα αντίστοιχα των περισσότερων ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, αφού η πλειονότητά τους έχει να κάνει κυρίως με την έλξη, την ηδονή, τη στοργή, τον έρωτα, την υπερβολή, το συναισθηματικό δέσιμο, τη διέγερση, την επιθυμία να ευχαριστείς, την περιπέτεια και την ωφελιμότητα.
Απόγευμα, η FCE κάνει επαναληπτικές ασκήσεις προετοιμασίας για τεστ την Δευτέρα, ακούω το island of dreams από το blog της καλής μου (άραγε ποιος το έγραψε αυτό;) και το τελευταίο κομμάτι του Χρονόπουλου που σκέφτομαι πολύ σοβαρά να χρησιμοποιήσω στην τελευταία ταινία μικρού μήκους που σχεδιάζω... αλλά επειδή δεν είμαι εγώ στην μουσική επιμέλεια αλλά εκείνη, απλά θα της το προτείνω :-)
Το πρωί ξύπνησα από τις 6 μιας που είχα πρωινές αφήξεις από Αθήνα, ένας τρελαμένος φίλος μου έφτασε για να ξεφύγει από το χαμό της Σκατούπολης και τώρα που εγώ είμαι κλεισμένος στο κομπιούερ ρουμ με τα μαθήματα να τρέχουν αυτός είναι σε κάποια παραλία και σαφώς δεν κακοπερνάει.
Το πρωί πήγαμε για καφεδάκι στο λιμάνι. Ααααα τυχεράκια, ζεις σε τόσο ωραίο μέρος. Τον κοίταξα απορημένος.... ζω σε ένα τόπο που πολλοί ονειρεύονται να έρθουν για διακοπές αλλά δεν το βλέπω έτσι. Εγώ διακοπές πρέπει να κάνω εκτός Χανίων για να ξεφύγω... Δηλαδή θα προτιμούσες να πίνεις καφέ με θέα τις πολυκατοικίες αντί για τον φάρο των Χανίων; ... έχεις κάποιο δίκιο εδώ που τα λέμε...
Πριν φύγει για παραλία πέρασε από την δουλειά και πήγαμε για καφέ στο ποτάμι. Ξανά τα αααααα και πιάσε και ένα γιαούρτι με φρούτα, μέλι και καρύδια (λες να βάλω το τσίγκινο το βράδυ;) και η συζήτηση από τις πάπιες πήγε στα άλμπατρος, πως ούτε κατάλαβα ούτε πρόλαβα να περιορίσω την ζημιά.
Αφού έκανα το αμερικανικό ναυτικό σκόνη έψαξα λίγο τα αυτά τα εκπληκτικά άλμπατρος. Αλμπατρος ένα υπέροχο πουλί που όμως όπως υπολογίζουν οι ερευνητές, γύρω στις 40000 θανατώνονται κάθε χρόνο, και οδεύει με ταχύ ρυθμό προς την εξαφάνιση. Όταν είναι πια έτοιμα να πετάξουν, τα άλμπατρος περνάνε εφτά χρόνια συνεχώς στη θάλασσα και μάλιστα κοιμούνται ενώ πετούν. Τα πουλιά άλμπατρος, μπορούν να ζήσουν με τον ίδιο σύντροφο για περισσότερα από 25 χρόνια. Αν σκεφτεί κανείς ότι ζουν κατά μέσο όρο 30 χρόνια. Μερικοί πιστεύουν οτι κάνουν αρκετές φορές το γύρω της γης προτού επιστρέψουν στον τόπο που γεννήθηκαν για να ζευγαρώσουν. Έχουν άνοιγμα φτερών που φτάνει τα 3 μέτρα. Ο άλμπατρος μεγαλώνει μόνο ενα νεοσσό κάθε 2 χρόνια. Τα περασμένα 20 χρόνια ο πληθυσμός των άλμπατρος εχει μείνει ο μισός. Και αυτό οφείλεται στα παραγάδια των ψαράδων. Στο σύνδεσμο αυτό θα βρείτε ένα Video του National Geographic Για τα άλμπατρος και τους καρχαρίες.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για τα άλμπατρος η καλή μου φίλη deadened mind είχε κάνει αναφορά σε αυτά τα πουλιά μέσω ενός τραγουδιού:
Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης, που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί, καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.
Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι, τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.
Πως κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά κι άλλος, χωλαίνοντας, το πως πετούσε παρασταίνει.
Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου, σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή μεσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.
Οι φανατικοί του Μάλαμα πρέπει να το αναγνώρισαν αμέσως, στοίχοι: Αλέξανδρου Μπάρα.
Ήμασταν περήφανοι με τις φωτογραφίες μας. Ήταν οι αναμνήσεις μας. Οι μνήμες των ανθρώπων μας. Ο παππούς και η γιαγιά στο μπαλκόνι στην Φιλαδέλφεια. Ο νονός μου αγκαλιά με τον πατέρα μου στο σπίτι τα Χριστούγεννα. Η αδερφή μου πάνω στο καινούριο της ποδηλατάκι. Εγώ, μωρό ακόμα τυλιγμένος με ένα κουβερτάκι πάνω στο μεγάλο κρεβάτι των γωνιών μου. 
Τώρα στην ψηφιακή εποχή και στην ευκολία της αυτοματοποίησης τίποτα από τα παραπάνω δεν ζούμε. Ούτε το άγχος, ούτε την χαρά ούτε την ανάμνηση. Τραβάμε εκατοντάδες φωτογραφίες τις οποίες τις βλέπουμε στις μικρές οθονούλες, σαν σύγχρονες Πόλαροϊντ της εποχής, θυμάστε, εκείνες που εμφανίζονταν αμέσως μόλις πατούσες το κουμπί σε ειδικό χαρτί που έβγαινε κάτω από την μηχανή, και αφού βλέπουμε την φωτογραφία, την ξεχνάμε και πάμε για την επόμενη. Μόλις γεμίσει η μνήμη της μηχανής τις αδειάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, σβήνουμε την μνήμη, και τις αναμνήσεις μας, και την γεμίζουμε με καινούριες και ούτο καθ εξής. Φτάνουμε να έχουμε εκατοντάδες και χιλιάδες φωτογραφίες στον υπολογιστή μας και επειδή οι περισσότερες που τραβάμε είναι ανούσιες, και βιαστικές και χωρίς λόγο βαριόμαστε να τις δούμε, και τις ξεχνάνε καταδικασμένες να ζούνε σε ψηφιακή μορφή, σε 0 και 1 μέχρι να μας χαλάσει ο υπολογιστής, να καεί ο σκληρός δίσκος, να τις σβήσουμε κατά λάθος ή επίτηδες και να καταδικάσουμε όμορφες στιγμές της ζωής μας να χαθούν για πάντα στην λήθη.
Στο γυρισμό έφαγα μια ντουζίνα Αμερικανούς στο Attack on Pearl Harbour το μόνο παιχνίδι που ξέρω που μπορείς να παίξεις εναντίον των αμερικανών στον βου παγκόσμιο πόλεμο. Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ του παιχνιδιού εδώ
